قسمت نهم: بو، دما و حس فیزیکی

بک‌رومز فقط کابوسی دیداری یا شنیداری نیست — بدن را هم به شکلی ناآرام درگیر می‌کند. اولین چیزی که بسیاری از کاوشگران ذکر می‌کنند، بو است: بوی نم و رطوبتی که در هوا آویزان است، مانند فرشی که سال‌ها پیش خیس شده و هرگز خشک نشده. بویی از پوسیدگی و ایستایی، که یادآور این است که این مکان بیش از حد طولانی بدون تغییر باقی مانده است. هوا غلیظ و سنگین است، گویی چربی نامرئی در آن معلق است و با هر نفس در ریه‌ها می‌نشیند. سپس دما — همیشه اندکی غیرطبیعی است؛ نه آن‌قدر سرد که لرزت بگیرد و نه آن‌قدر گرم که آرام شوی. بعضی‌ها از نسیم‌های ناگهانی حرف می‌زنند، گویی دست‌های نامرئی پوستشان را لمس می‌کند، و برخی دیگر از سکونی سنگین که حرکت را دشوار می‌سازد. عرق بر پوست می‌نشیند اما هرگز خشک نمی‌شود. گاهی رطوبت چنان بالا می‌رود که دیوارها به گریه می‌افتند و قطرات آب از روی کاغذدیواری پوسته‌پوسته سرازیر می‌شود. این احساسات، این تصور را تقویت می‌کند که بک‌رومز زنده است. محیط گویی به حضورت واکنش نشان می‌دهد؛ دما و فشار هوا تغییر می‌کنند، انگار با تو نفس می‌کشد. هر بافت — فرش چسبناک، کلیدهای چراغ که سوسو می‌زنند، و رنگ پوسته‌پوسته‌ی دیوار — حس ناراحتی فیزیکی را افزایش می‌دهند. وحشت در بک‌رومز فقط ذهنی نیست؛ جسم را نیز دربرمی‌گیرد، تا جایی که حتی بدن تو احساس می‌کند در این فضا گرفتار شده است.