قسمت دوم : خواستگاه فرهنگی

بک‌رومز نخستین بار به‌عنوان نوعی افسانه اینترنتی پدیدار شد و خیلی سریع از طریق انجمن‌های آنلاین، تابلوهای پیام و شبکه‌های اجتماعی گسترش یافت. همه‌چیز با یک عکس عجیب شروع شد: تصویری از یک فضای اداری با دیوارهای زرد — خالی، یکنواخت و در عین حال آزاردهنده در آشنابودنش. در ابتدا هیچ داستانی همراه آن نبود؛ فقط یک توضیح کوتاه که می‌گفت اگر از واقعیت بیرون بیفتی، ممکن است به این مکان برسی. قدرت این ایده در باز بودنش بود؛ قصه‌ای کامل نبود بلکه دعوتی به تخیل بود. کاربران شروع کردند به افزودن تفسیرهای خود: طراحی سطوح جدید، خلق موجودات ناشناخته و نوشتن یادداشت‌های بقا. همین ماهیت مشارکتی، این افسانه را به روایتی زنده تبدیل کرد که مدام تغییر می‌کرد و با هر مشارکت تازه گسترش می‌یافت. بر خلاف وحشت‌های سنتی که ریشه در رمان یا فیلم دارند، بک‌رومز از همان ابتدا متعلق به جامعه بود. اینجا بیشتر از آنکه صدای یک نویسنده شنیده شود، یک بوم مشترک بود که هزاران صدا نسخه‌های متفاوتی از ترس را بر آن ترسیم می‌کردند. همین روایت دموکراتیک است که دلیل ماندگاری و محبوبیت آن را توضیح می‌دهد. بک‌رومز محدود به یک رسانه یا یک قانون ثابت نیست؛ بلکه مانند فولکلور تکامل می‌یابد و خودش را با قالب‌ها، فناوری‌ها و اضطراب‌های فرهنگی جدید سازگار می‌کند. در اصل، بک‌رومز آینه‌ای از خلاقیت اینترنتی است؛ وهم‌انگیز، جمعی و همواره ناتمام.